Sitemap
TextSizeButtonSmall TextSizeButtonMed TextSizeButtonBig
Valmynd2
lifid
« 2017 »
« ┴g˙st »
S M Ů M F F L
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    
lifid
Facebook Skolastarfsemi Skolar dagskra
Utgefid efni HusinIbae Vallargata 1
Vallargata 1

Um S˙­avÝkurhrepp

Valagil Ý botni ┴lftafjar­ar

Innst í Álftafirði eru hrikaleg gil sem nefnast Valagil. Mun það nafn þannig tilkomið að valur (fálki) mun jafnan hafa orpið í gilinu. Aðrir segja nafnið tilkomið vegna konu einnar sem hrapaði í gilið og kölluð var Vala. Árið 1604 í ágústmánuði urðu þeir atburðir sem nú skal getið. Voru þeir skráðir af Jóni Indíafara sem var á ellefta ári þegar þeir gerðust.

Bóthildur hét kona sem hugðist ferðast héðan úr Álftafirði og vestur yfir heiði í Önundarfjörð með veturgamalt sveinbarn sitt er Ketill hét. Þegar hún svo ákvað að snúa heim til Álftafjarðar vissi það enginn hér í sveit. Þetta gerðist á Maríumessu fyrri.
Þegar hún kom ofan heiðarskarðið Álftafjarðarmegin skellti yfir myrkraþoku svo hún villtist og fór of langt til hægri handar, allt þangað sem Valagil heita, og eru þar miklir forvaðar (flúðir). Hún var orðin þrekuð og mædd af því að bera barnið og örmagnaðist við þessa forvaða. Enginn í Önundarfirði né Álftafirði vissi af þessum atburðum. Skömmu seinna vikunni heyrðust barnshróp ofan til byggða og ætluðu þeir sem næstir bjuggu að ,,einhver sérdeilis dýrshljóð vera mundu".
Á þessum tíma árið 1604 bjó síra Jón Grímsson á Svarfhóli í Álftafirði og var sóknarprestur Ögurs og Eyrar. Þegar hann heyrði um hljóðin á fjallinu sendi hann skrifaðan seðil út eftir sveitinni, heim á hvern bæ, til hvers búandi manns og bónda og þar sagði að; ,,hver þeirra kæmi með vopn í hendi heim á hans garð með hraðasta hætti, þá strax samdægurs, og þar samtaka í sinni nálægð og með sínu ráði hvernig þeir sér haga skyldu í greindu efni, og gjörðist sú ályktan að menn skyldu uppleita með alvarlegum hætti hvaðan þessi ýlfran væri og eymdarhljóð eður af hverri skepnu".
Gengu þeir svo frá prestgarði og voru allir skattbændur með þrískúfaða atgeira sem hingað voru keyptir árið áður ,,eftir kónglegrar Majestet skikkan og befalningu".
Þeir komu á staðinn þar sem konan lá, önduð fyrir löngu, og fundu barnið hjá henni ennþá lifandi. Þótti þetta hryggileg aðkoma ekki síst bónda hennar Jóni Eyvindarsyni að nafni. Var Bóthildur svo grafin í Eyrar-kikjugarði en sonur hennar ólst upp hjá föður sínum og varð seinna vinnuhjú Síra Tómasar Þórðarsonar og andaðist tvítugur að aldri á Snæfjöllum.
Vefumsjˇn